Pastoraal stuk:

Mensen die licht doorlaten

In de herfst laat de natuur haar bladeren los en maakt zij zich klaar voor de winter. Als een geliefde van ons heengaat, overvalt ons eenzelfde doordringende kilte. Een winter van gemis die soms lang kan duren. Maar de natuur herinnert ons er met haar seizoenen ook aan dat het leven nooit echt sterft.

In onze Emmanuelparochie staan we in deze periode bewust stil bij het levenseinde. Met Allerzielen gedenken we in onze elf geloofsgemeenschappen allen die ons het afgelopen jaar zijn ontvallen.

Een dag eerder vieren we Allerheiligen, een feest van hoop en vreugde om hen die bij God zijn thuisgekomen.

Wie zijn die heiligen? Een kind in een gotische kerk gaf ooit het mooiste antwoord: “Dat zijn mensen die licht doorlaten.” Heiligen zijn mensen die Gods licht doorlaten, waardoor Hij dichterbij schijnt. Het is onze opdracht om zulke mensen te zijn, juist voor hen die nu door een periode van rouw en duisternis gaan.

Van advent naar Kerstmis

Inmiddels bewegen we ons van de herinnering naar de verwachting. Terwijl de winkels volstromen met glitter en kerstdrukte, nodigt de Advent ons uit tot bezinning. Adventus betekent ‘komst’: we leven vier weken lang toe naar de geboorte van het Christuskind.

Zondag na zondag ontsteken we een extra kaars op de adventskrans. Het licht groeit in een periode van wachten en verwachten. Juist in deze drukke decembermaand zijn momenten van rust goud waard. Maak thuis eens een klein plekje met kaarsen, of zoek de stilte op in een Mariakapel in de buurt om een lichtje te branden. We krijgen vier weken de tijd om het kerstlicht in ons eigen hart geboren te laten worden.

We wensen iedereen die een dierbare mist veel kracht toe. Moge u mensen ontmoeten die het Licht doorlaten, zodat het verdriet draaglijk wordt.

Als alles duister is,
ontsteek dan een lichtend vuur
dat nooit meer dooft.
– Taizé –

Pastor Ria Doornbusch