Winter.

Nadat de kerstdagen en de jaarwisseling weer voorbij zijn, wordt het pas echt winter. De dagen lengen weliswaar een klein beetje maar de akkers en de bomen zijn nog heel erg kaal en leeg. Het kan vriezen, het kan dooien. Voor mij zijn de eerste maanden van het jaar de meest onaangename. Zij, die (als het vriest) van schaatsen houden of van het vieren van Carnaval, kunnen, zich nog een beetje vermaken. Al die anderen moeten het doen, met wat ze zelf verzinnen om die lege tijd door te komen. Zeker in dit jaar 2019 waarin het mooie Paasfeest pas op 21 april wordt gevierd.

In de dagen voor kerst werden we in de media steeds indringender gewezen op het feit dat steeds meer mensen zich ook in onze omgeving eenzaam voelen en eenzaam zijn. Vaak zijn dat oudere mensen van wie de mobiliteit steeds beperkter is geworden. De lichamelijke ouderdom zorgt ervoor dat bewegen en het zich op weg begeven steeds moeizamer wordt.

Soms ontbreekt de energie om nog iets op eigen houtje te ondernemen. Maar ook door het verlies van mensen die ze goed gekend hebben of liefgehad wordt de wereld steeds leger en kaler en killer. Vaak hoor ik mensen vertellen over hun ervaringen van leegte en verlatenheid: “Wie is er eigenlijk nog geïnteresseerd in de mening van iemand waarvan men denkt dat die niet meer van deze tijd is?” Kinderen wonen verder weg en komen niet al te vaak op bezoek. “Van degenen die ik van vroeger ken, zijn de meesten al gaan hemelen.” “Mijn herinneringen kan ik met bijna niemand meer delen.”

Gelukkig wordt de eenzaamheid onder de mensen steeds serieuzer genomen. Want het is werkelijk een groot maatschappelijk probleem geworden. In onze hectische tijd waarin voor jonge mensen heel veel, zeer veel moet in steeds minder tijd, is er steeds minder ruimte en/of tijd voor een ander. Alles moet renderen. Alles moet nut hebben en alles moet liefst direct resultaat opleveren. Stilstaan bij jezelf is al moeilijk genoeg. Laat staan stil staan bij de ander. En wat is het rendement voor mij als ik tijd spendeer aan iemand die zich eenzaam voelt??

Ons geloven in Jezus wijst ons telkens weer op de verantwoordelijkheid die we hebben voor onszelf én voor de ander. Wie alleen zichzelf dient, dient slechts de helft. Natuurlijk heeft elk mens in eerste instantie zelf de verantwoordelijkheid over wat je doet en laat. Ook eenzame mensen hebben de uitdaging zelf actief te blijven ook in hun aandacht naar anderen. Maar als alleen de medewerker van de supermarkt de enige gesprekspartner is geworden, dan hoop ik toch maar dat er mensen zijn die de moeite nemen om zo’n iemand te zien en te willen ontmoeten. Gelukkig zijn er in onze geloofsgemeenschappen heel wat vrijwilligers die vanuit bezoekgroepen of als wijkcontactpersoon qualitate qua hun best doen om aandacht te hebben voor de bijna verborgene medemens. Maar ook u en ik worden uitgedaagd om in die kilte en leegte een beetje warmte en nabijheid te brengen. Stuur eens een kaartje; bel iemand eens op en vraag hoe het gaat; verras iemand met jezelf. Een groter geschenk dan dat kun je niet geven.

G. Noordink, pastor