Recht Op Het Doel Af (deel 2)

De zondag begint met de vroegmis in de kerk van Lierderholthuis. In mijn overweging steek ik de aanwezige agrariërs een hart onder de riem. Zelf heb ik als jochie ook op het melkkrukje gezeten, dus het bloed kruipt waar het niet gaan kan … De agrariërs moedig ik aan, om hun geloof, ook al is dit zo klein als een mosterdzaadje, te behouden. In hun leven hebben ze al heel wat ‘mosterdzaadjes’ uitgestrooid, dus bij hen zou er toch wel een gelovig fundament gelegd moeten zijn. Dit neemt natuurlijk niet weg, dat je je als agrariër wel op je ziel getrapt voelt, als je naar je gevoel de schuld krijgt van de hele stikstofproblematiek. Je staat niet met de neus vooraan, je doet ‘gewoon’ je werk (net zoals de dienstknecht uit het evangelie); maar door de huidige crisis komt opeens je grote passie op het spel te staan; want de boerderij is toch je levenswerk, generaties lang doorgegeven, ‘ora et labora’, bid en werk, leven met de natuur en met het ritme van de seizoenen … Gelukkig vertelt na afloop van deze viering één van de misdienaars, dat hij later ook boer wil worden. De jeugd is de hoop nog niet verloren !

Dan terug naar Ommen. Daar begint om 11.00 uur de Caritasviering. Deze dienst staat in het teken van onze betrokkenheid als geloofsgemeenschap bij mensen, die niet vanzelfsprekend geluk kennen in hun leven. Geloof is een geschenk van God, zo zeg ik in mijn preek. Dit geschenk vraagt erom, door ons uitgepakt te worden. Dit kan bijvoorbeeld door aandacht voor eenzame en zieke mensen. Symbool hiervan is een amaryllusbol. Zelf ben ik er niet zo in thuis. Maar op internet lees ik, dat uit zo’n bol wel 6 grote bloemen kunnen bloeien. Een prachtig cadeau om mee te nemen naar iemand, die een bezoek zeer op prijs stelt. Velen laten hun hart spreken, de amaryllusbollen, worden alle meegenomen.

Op zondagmiddag is er in de kerk van Ommen een huwelijksviering. Twee jonge mensen, Bart en Vera, laten hun hart spreken, en geven elkaar het ja-woord. Al eerder zijn zij op hun boerenerf voor de wet getrouwd. Maar nu sluiten ze hun huwelijk ook voor de kerk. Een mooie bevestiging van de liefde, die er tussen hen gegroeid is. Na afloop van deze gebedsviering (met huwelijkssluiting) is er no Tenslotte sluiten we dit bijzondere weekend in stijl af, in – hoe kan het anders – Raalte. In de Basiliek is daar ‘s avonds het plechtige Kevelaerlof. De kerkbanken zijn goed gevuld, de harmonie en de beide koren zorgen voor een passende muzikale omlijsting. Ook hier zijn we stil, voor het Allerheiligste. Wat ons bezig houdt, leggen we in alle rust aan God voor. In zijn preek gebruikt Mgr. Woorts, hulpbisschop van Utrecht en in Raalte geen onbekende, het beeld van de ‘navigatie’. We zijn allemaal op zoek naar onze weg door het leven. In Maria – zo stelt hij – hebben we een goede ‘wegwijzer’ naar Jezus. Als tijdens de bruiloft in Kana de wijn dreigt op te raken, zegt ze, wijzend naar haar Zoon: “Doet maar, wat Hij u zeggen zal”.

Zo zijn we dit weekend ‘recht op het doel af’ gegaan. Dat het mosterdzaadje van ons geloof, ons de goede ‘navigatie’ mag geven om op koers te blijven.

Pastoor André Monninkhof