Recht Op Het Doel Af (deel 1)

Het weekend van 5 en 6 oktober jl. ,is voor mij een bijzonder weekend. Het is een heel speciale ‘mix’ van geloof en sport.

Het begint op zaterdagmorgen met een jeugdvoetbalwedstrijd in Zwolle, tussen de teams van SVI (Ittersum) onder 17 en Rohda Raalte onder 17. Een sportieve wedstrijd, mooi om te fluiten, één gele kaart. Jammer genoeg vallen er geen doelpunten, het bleef 0-0. Achteraf hoor ik ‘via via’ dat ik als scheidsrechter in het veld nogal veel praat, om beslissingen aan spelers uit te leggen. Hier ligt voor mij dus nog een aandachtspunt!

’s Middags ben ik in de Brigittakerk in Ommen. Mensen kunnen het sacrament van boete en verzoening ontvangen (biecht). We zijn allemaal maar mensen, we maken allemaal wel eens een fout, goed om hierbij te kunnen stil staan en in Gods Naam vergeving te kunnen ontvangen. Hierna is er het ‘heilig uur’, met het avondgebed, aanbidding van het Allerheiligste en het rozenkransgebed. Mooi om even stil te worden voor Onze Lieve Heer en Hem voor te leggen, wat ik op het hart heb!

Een paar dagen tevoren kwam ik tot de ontdekking, dat ik op deze zaterdagavond – anders dan gebruikelijk – niet ingeroosterd ben voor een viering. Deze ‘buitenkans’ benut ik, om een bezoek te brengen aan de derby RKSV “Rohda Raalte” 1- Heino 1. Deze derby, zo is mij verteld, is altijd een groot feest. Ook nu is dit het geval. Er is veel publiek op dit duel afgekomen. Bij de ingang van het Rohda veld word ik meteen herkend door iemand, die ik enige uren daarvoor nog had ontmoet bij de wedstrijd in Zwolle(zie hiervoor). Ook iemand, die familie is van pelgrims, die kort geleden met ons mee zijn geweest op bedevaart naar Lourdes, spreekt mij aan. Ik mag meteen doorlopen, een mooie geste!

Eenmaal binnen ontmoet ik langs de lijn, een bestuurslid van de parochie. Hij is getooid met een groen-witte sjaal van Heino. Van zijn vrouw krijg ik er ook één. Uitgedost met dit fan-attribuut, neem ik plaats op de tribune. De wedstrijd zelf is meer spannend dan fraai. Lange tijd ziet het er naar uit dat het zal uitdraaien op een gelijkspel. Maar het venijn zit in de staart. In de laatste minuut maakt Rohda de (verdiende) 2-1. Jammer genoeg verlaat ik na het eindsignaal, met een katterig gevoel de tribune. De winnende treffer van Rohda is omstreden, er zijn veel protesten van spelers van Heino. Maar goed, de scheidsrechter beslist, zo is het ook dit keer.

Na afloop ga ik nog even naar de kantine. Daar zit de stemming er goed in. Ik zie meer ‘groen wit’ (Heino) dan ‘geel rood’ (Raalte). Zijn we toch nog sportieve verliezers …Het glas is halfvol (bij mij geen alcohol; 0.0), de return volgt komend voorjaar in Heino. Dat belooft nog wat !

Wordt vervolgd.

Pastoor André Monninkhof