Een buitengewoon afscheid!

In juni van het vorige jaar kwam de regering tot een nieuw pensioenakkoord. En dat hield in dat aan het begin van oktober 2020 mijn aanstelling door het bisdom zou worden beëindigd.

Ruim veertig jaar mocht ik met heel veel plezier onze kerk dienen. Het geloof delen met heel veel mensen en samen op zoek gaan naar diepgang en inhoud. Samen ook met mijn vrouw Cor, die, toen ik benoemd werd in Duistervoorde (Twello), ontslag nam als adjunct directeur van een kindertehuis in Amersfoort. Zo konden we gastvrij zijn voor de vele, vele vrijwilligers die rondom  en in onze kerk actief zijn en vaak de kern vormen van de geloofsgemeenschap.

Eerst in de pastorie van Bussloo en later in de pastorie van Heino. Extra vaardigheden mocht ik leren en vormen van pastorale counseling heb ik geleerd in de elf jaren dat ik geestelijk verzorger mocht zijn in het psychiatrische ziekenhuis de St. Franciscushof.

Al die vele pastorale contacten hebben mijn en ons leven heel erg verrijkt. Prachtig is het als je de hoogte- en dieptepunten van mensen van dichtbij mag meebeleven en er soms in zekere zin deelgenoot van mag worden. God komt ons in mensen tegemoet en dat hebben we op heel veel fronten mogen ervaren. Daarnaast mocht ik ook dienstbaar zijn aan (toekomstige) collega’s in het pastoraat door hen te begeleiden in een stage of later door hen te mogen coachen in de eerste jaren van hun pastorale werk. Ons geestelijk leven kent gelukkig ook veel gewone menselijke trekjes. En dus is een mens nooit te oud om te leren. En het meest noodzakelijk voor het gewone parochiepastoraat dat zijn de collega’s met wie je dat pastoraat samen gestalte en sturing geeft. En ik heb me gezegend geweten door zeer aardige, collegiale, inspirerende en wijze collega’s. In september mocht ik ook ervaren dat heel veel mensen met onze Emmanuelparochie en met mij als een van de pastores zeer begaan zijn. Vele afscheidswoordjes en hartelijke gebaren en kaartjes en geschenken kreeg ik cadeau. Door de corona maatregelen had ik de gelegenheid om alle groepen van de Dolfijn een laatste keer te bezoeken. De schoolkaars brandt weer en alle groepen hadden wel een verrassing voor me: een lied of een tekening of een map met hartelijke groeten en vele gelukwensen. En omdat de officiële afscheidsviering weinig ruimte gaf aan parochianen van Heino en Lierderholthuis, mochten mijn vrouw en ik afscheid nemen op zondag de 22ste van Lierderholthuis. Dat gebeurde met een viering, waarbij alle misdienaars er waren. We kregen een mooi beeldje ter herinnering  en na afloop konden we genieten van een lied van alle koren en kerkgangers. Tenslotte was er ook nog een heel mooi en speciaal concert van de Muziekvereniging Salland.

Op zaterdagavond de 26ste wilde pastor Mijnhout nog één keer mee voorgaan in een eigen Heinose eucharistieviering. Cantores van Reflection en het gemengde koor vertegenwoordigden op geniale hun koor en hebben de viering muzikaal mooi verrijkt. Evenzo was de laatste indrukwekkende eucharistieviering op zondag 27 september in een prachtig versierde kerk in Heino. Helaas mochten ook hier maar honderd gasten de viering lijfelijk meemaken. Op afstand hebben er nog heel veel mensen meer via internet de viering gevolgd. Een foto overzicht van veertig jaren pastoraat. Door onze kosters leek alles vanzelf te gaan. Een prachtige overweging over de ruimte die God geeft aan stuntvliegers en brokkenpiloten, een warm woord van onze vicevoorzitter van het parochiebestuur, een muzikaal intermezzo, een lied van het team en de waarderende woorden namens de zusterkerken. Om verlegen van te worden. Mijn vrouw en ik hebben het ervaren als één warme douche.  Op dat moment bleek er ook nog meer dan €2000 verzameld te zijn, die een grote wens van me mede mogelijk gaat maken: een openbare bezinningstuin met beelden van hedendaagse kunstenaars die ons aan het denken willen zetten. Het moeten dus ‘denk’ beelden worden. Of ‘heilige’ beelden van deze tijd. Een project dus voor de komende jaren.

Na een weldadige lunch met onze gasten werden we op het plein voor het parochiecentrum verrast met bezoekjes van allerlei groepen en parochianen van Heino en Lierderholthuis. Drie pianisten vulden de uren met hun achtergrondmuziek en ondertussen kwamen er vele bekenden voorbij met een overvloed van aardige woordjes, geschenken en prachtige ontmoetingen. Sprakeloos makende liederen van Reflection, een alternatieve schuldbelijdenis van het beamteam, internationale groeten van onze KeSa jongeren, lichtjes van de acolieten en misdienaars, een voedselpakket uit de Veldhoek en Kluunhaar. Maar liefst 23 afzonderlijke momenten kwamen aan ons voorbij. En tot slot de geheel onverwachte en zeer verrassende rijtoer door het dorp. Vele mensen bleken op de hoogte, want overal zwaaiden mensen ons uit. Zelfs Prins Martijn en jeugdprins Tijs van de Sökkestoppers en de Gaagies stonden in vol ornaat langs de route. Pastor Mijnhout zorgde voor een versnapering en voor het Wooldhuis stond een ere-comité, Kortom een overdonderend moment van vele kleine ontmoetingen. Het paard van koster Herman Harink en de koets met dhr Hollak op de bok maakte alles tot een geslaagde onderneming. Wat een organisatie! Zelf weten we heel goed dat wanneer alles vanzelf lijkt te gebeuren, dat er dan heel erg veel werk is verzet in de voorbereiding. Petje af voor onze locatieraad en pastoraatsgroep en onze gastheren en gastvrouwen!!

Terugkijkend op dit afscheid in coronatijden hebben we dit ervaren als een prachtige afsluiting van deze fase van ons leven. Een open agenda ligt voor ons met ruimte om ons te laten raken door familie en vrienden, door kunst en cultuur, door boeken en onze prachtige omgeving. En natuurlijk blijven we deel uitmaken van Gods volk onderweg. Soms bezorgd over wat de toekomst ons brengen zal, maar tegelijk ook in het vertrouwen dat God ons nooit loslaat en we nooit echt alleen door het leven wandelen.

Dank aan al degenen die dit afscheid onvergetelijk hebben gemaakt. En…Vaya con Dios, Ga met God….

Mede namens mijn lieve vrouw Cor, Gerard Noordink, ‘voormalig’ pastor in Salland